Meczet to muzułmańska budowla kultowa.
W kanonie liturgicznym meczet składa się, z obszernej sali modlitw
podzielonej na dwie części (w Polsce - męską i żeńską). Budowla zwykle
pokryta jest kopułą, salę modlitw poprzedza dziedziniec otoczony
kolumnadą.
Funkcjonowanie meczetów w Bohonikach i Kruszynianach bez wątpienia
należy wiązać z osadnictwem tatarskim za Jana III Sobieskiego.
Przywilejem królewskim wydanym w Grodnie dnia 12 marca 1679 roku. Z tego
też okresu pochodziły zapewne pierwsze budowane tam meczety.
Sejm walny warszawski z roku 1556-1557, oraz sejm lubelski 1569 zezwolił
na wznoszenie meczetów za zgodą królewska oraz biskupa danej ziemi. W
wieku XVIII konstytucja z roku 1768 zezwoliła swobodnie wznosić
świątynie muzułmańskie tak w dobrach prywatnych jak i królewskich:
? (...) Oraz ażeby wolne na swych lokaciach erekcje i konserwacje
meczetów bez przeszkód od nikogo mieli, za zgodą wszystkich Stanów
teraźniejszym prawem ustanawiamy.?
Najstarszą wzmiankę źródłową o meczetach w i Bohonikach, a także o
filialnym meczecie w Malawiczach odnajdujemy w wizytacji parafii
Sokólskiej z roku 1717. Pierwszy raz notują źródła meczet w
Kruszynianach w roku 1829. Nie ulega jednak wątpliwości, że meczet
znajdował się tam o wiele wcześniej. Legenda głosi, iż meczet ufundował
ostatni z rodu Krzeczkowskich, wiec mogła to być II poł. XVIII wieku.
Oba te meczety wybudowane wydają się być kosztem całej społeczności
tatarskiej. Brak bowiem jest jakichkolwiek źródeł, aby stwierdzić że
pochodziły one z fundacji zamożnych Tatarów lub okolicznej szlachty
chrześcijańskiej. Istnieje tylko legenda wiążąca fundacje meczetu
kruszyniańskiego z rodem Krzeczkowskich.
Dzięki prowadzonym przez władze zaborcze nakazom sporządzania raportów o
stanie świątyń mamy nieco informacji o interesujących nas meczetach.
Raport z roku 1854 informuje nas nie tylko o funkcjonowaniu meczetu w
Kruszynianach i Bohonikach, lecz i o ilości muzułmanów w miastach
gubernianych (tu Sokółka) o ilości duchownych etc. Zmniejszenie ilości
wiernych odbiło się zapewne niekorzystnie również na sytuacji meczetów. W
roku 1882 gubernator zwrócił się pisemnie z nakazem spisania
istniejących meczetów w poszczególnych guberniach. W kolejnej
korespondencji pojawiła się wątpliwość dlaczego nie został ujęty w
spisie meczet w Kruszynianach i czy on w ogóle funkcjonuje. Być może
wiązało się to ze zbyt rzadkim wykorzystywaniem meczetu do celów
liturgicznych z powodu małej ilości wiernych. Na temat meczetu w
Kruszynianach i ludzi z nim związanych możemy się nieco dowiedzieć ze
szczątkowo zachowanych ksiąg metrykalnych. Są to księgi sporządzone na
rosyjskim formularzu pisane ręcznie językiem rosyjskim; interesujące
jest oznaczenie wszystkich kolumn u góry pismem arabskim. Szczęśliwie
meczety w Bohonikach jak i Kruszynianach bez większego uszczerbku
przetrwały okres I Wojny Światowej.
Niestety już po drugiej wojnie sytuacja muzułmanów uległa znacznemu
pogorszeniu, zmuszani często przez władze sowieckie do opuszczenia swego
dotychczasowego miejsca zamieszkania. Granica państwa oddzieliła
historyczną grodzieńszczyznę a z nią wiele meczetów. W Polsce znalazły
się tylko dwa Bohoniki i Kruszyniany. Stały się te meczety głównymi
miejscami spotkań społeczności tatarskiej.
Wraz z rozwojem służb konserwatorskich w Polsce i tworzeniem tzw.
rejestru zabytków, oba meczety zakwalifikowane zostały jako obiekty
klasy ?0? prawnie chronione.
Meczet w Kruszynianach został wpisany do rejestru 3 XI 1960, w
Bohonikach 7 XI 1966 roku. Meczet w Bohonikach jak i w Kruszynianach
swoja architekturą nie przypominają meczetów z Turcji, czy Zakaukazia.
Są to drobne obiekty drewniane wykonane z drewna sosnowego. Oba meczety
są konstrukcją słupowo- ramową, wykonane techniką na zrąb z
zawęgłowaniem skośnym ściętym do czoła, dzięki czemu możliwe było
szalowanie ścian.
Meczet w Bohonikach wzniesiony jest na planie prostokąta o wymiarach
11,49x 8,3 m, o łącznej kubaturze 460,1 m3. Obiekt zamknięty jest dachem
brogowym pokrytym gontem. Zwieńczenie stanowi ośmioboczna cebulowato
zakończona sygnaturka minaretu z wysuniętym prętem, na którym znajdują
się trzy kule zakończony półksiężycem. Okna skrzyniowe zbliżone do
kwadratu. Meczet ten posiada jedno wspólne wejście, które usytuowane
jest niesymetrycznie. Michrab w formie prostokąta wysuniętego ze ściany
południowo- wschodniej na około 1, 5 metra przykryty daszkem
dwuspadowym. W czasie działań wojennych została uszkodzona południowo-
zachodnia ściana oraz część przedsionka. W czasie wojny w meczecie
urządzono szpital polowy, który przyczynił się do znacznej dewastacji
obiektu. Pierwszy remont zabezpieczający budowlę przeprowadzono na
początku lat 50-tych XX w. W latach 80 XX wieku meczet ten przechodził
szereg konserwacji. Meczet wielokrotnie malowany w latach 80 meczet był
koloru niebieskiego, obecnie koloru zielonego. Otoczony jest ogrodzeniem
wykonanym z siatki ogrodzeniowej w ramach z kątownika, brama półkolista
koloru zielonego. Gruntowny remont meczetu wykonany został w latach
1982-85, przez Przedsiębiorstwo Konserwacji Zabytków.
Detal jest bardzo ubogi obecnie nad wejściem wykonany jedynie w drewnie
detal arabeski, naroża zaszalowane deską gładko. Brak jest zdjęcia
Bohonickiego meczetu z okresu poprzedzającego II wojnę.
Meczet w Kruszynianach jest zbudowany w zupełnie innym ?stylu?.
Wzniesiony jest również na planie prostokąta posiadając wymiary 10x13 m o
łącznej kubaturze powierzchni 650 m 3. Posiada już jednak dwa oddzielne
wejścia, przykryte blachą. Wejście dla kobiet znajduje się na osi
obiektu, wejście dla mężczyzn znajduje się we w bocznej ścianie meczetu.
Wejście dla kobiet zwieńczone jest trójkątnym tympanonem, po bokach
którego wznoszą się dwie wieże. Przykryty jest dwuspadowym dachem
kalenicowym pokrytym gontem. Na kalenicy dachu przesunięta nieco w
kierunku michrabu znajduje się trzecia wieżyczka bez okien. Trzy wieże
zwieńczone są blaszanymi hełmami z półksiężycem w szczycie. Meczet ten
posiada okna zamknięte ostrołukowo. Bardzo interesujące jest wykonanie
michrabu; stanowi on wysunięty podobnie jak w Bohonikach prostokąt
zakończony jednak ostro z okienkami typu karo, czyli rombowe. W meczecie
kruszyniańskim zastosowano w narożach ozdobne poziome boniowanie.
Meczet posiada interesujący detal jakim jest kamień znajdujący się w
fundamencie po prawej stronie wejścia dla kobiet z wyrytą datą 1846. Z
pewnością jest to data remontu meczetu, być może wzmacniany lub
wymieniany mógł być wówczas fundament; niestety nie wiemy dokładnie jaki
był zakres owego remontu. Kolejne remonty meczetu nastąpiły w roku 1900
odnowiono wnętrze świątyni, 1957 w materiałach konserwatorskich
zanotowany jest jako ?remont gruntowny?, kolejne 1975-76 i ostatni
przeprowadzony w latach 1992-93. Wymieniono wówczas m.in. blachy na
zwieńczeniu wież, pomalowano go również na kolor zielony.
Meczet otoczony jest kamiennym murem wysokości ok. 60 cm.
Prezentowane meczety wykonywane przez okoliczna ludność często żydowską
nie znającą stylu innego niż otaczająca ich architektura. Wznosili więc
meczety ?podług nieba polskiego? i wzorowali się na tym co obserwowali
codziennie. Były to w dużej większości drewniane kościółki stąd wzór
Kruszynian z dwiema wieżami i tympanonem obcym dla meczetów; a tak
często wykorzystywanym w klasycyzmie lub małe cerkiewki z cebulasto
zakończoną kopułą (jak w Bohonikach).
Żałować należy, iż nie dotrwały do naszych czasów wzorem świątyń
chrześcijańskich inwentarze wyposażenia, akty fundatorów. Brak bazy
źródłowej uniemożliwia nam, historykom ukazanie pełnego obrazu Tatarów w
Wielkim Księstwie Litewskim.
autor: Artur Konopacki